Spitfire

Spitfire to najpowszechniej używany samolot drugiej wojny światowej przez państwa aliantów. Zaprojektowany został jako samolot krótkich i średnich dystansów, służący do przechwytywania wrogich obiektów. Jego zwrotność i szybkość dorównywała niemieckim maszynom. Dzięki charakterystycznej geometrii skrzydeł był szybszy niż inne samoloty tego typu.

Aircobra

Aircobra to jeden z podstawowych samolotów używanych przez Stany Zjednoczone. Specyfikacja przewidywała minimum 1000 funtów uzbrojenia. Silnik był chłodzony cieczą - co na tamte czasy stawało się standardem. Samolot nie mógł latać na zbyt dużych wysokościach. Powodem był brak wystarczająco efektywnej sprężarki tłoczącej powietrze. Na wysokość 6 tysięcy metrów wspinał się 6 minut.

Centauro

Centauro to wytwór techniki włoskiej. Początkowo zaprojektowano go z silnikiem fiata ale później dostał jednostkę napędową Daimler-Benz. Kokpit był wysoki i dawał pilotowi świetną widoczność. Prototyp powstał na początku roku 1942. Powstało parę jego podmodeli - myśliwiec przechwytujący, bombowiec przechwytujący, bombowiec torpedujący. Egzemplarze z niemieckim silnikiem były najszybszymi samolotami włoskimi.

Firefly

Firefly to model powstały przed wojną z prywatnej inicjatywy. Był to jednomiejscowy dwupłat o całkowicie metalowej konstrukcji. Miał siedem i pół metra długości i tysiąc kilogramów wagi. Mógł udźwignąć 400 kilogramów ładunku. Nie miał zbyt dużej prędkości maksymalnej - zaledwie trzysta kilometrów na godzinę. Wyposażony był w dwa karabiny maszynowe średnicy siedmiu milimetrów. Następca Firefly był już jednopłatem.